De blaadjes konden wel even wachten

26-10-2026 -

Een nat tuinpad, een bezem en één verkeerde beweging. Wat begint als een alledaags herfstklusje, eindigt voor een mevrouw met een gebroken heup. Een triagist van Dokterswacht neemt je mee in het telefoongesprek.

‘Ik wilde alleen nog even het paadje schoonvegen.’

Aan de telefoon heb ik een mevrouw die tijdens het opruimen van de bladeren is uitgegleden. Natte bladeren, één verkeerde beweging en daar lag ze. Het soort herfstklusje waarvoor je even naar buiten gaat. Jas nauwelijks dicht, want je bent toch zo weer binnen.

Alleen loopt het deze keer anders. Ze heeft pijn in haar lies en bovenbeen. Zelf naar de huisartsenpost komen lukt niet.

Vragen om de situatie goed in te schatten

Tijdens zo’n gesprek probeer ik me voor te stellen wat er aan de andere kant van de lijn gebeurt. Ik zie mevrouw niet, dus moet ik het hebben van haar antwoorden. Hoe is ze gevallen? Werd ze misschien eerst duizelig of onwel? Heeft ze haar hoofd geraakt? We vragen gericht naar alarmsignalen om in te schatten hoe dringend iemand hulp nodig heeft.

Daarna vraag ik verder naar haar been. Waar zit de pijn precies? Kan ze het nog bewegen? Is staan of erop steunen sinds de val nog gelukt? Daarvoor hoeft ze van mij niet nog even overeind te komen. Wat al niet ging, hoeft ze niet opnieuw te bewijzen.

Ondertussen luister ik naar hoe ze klinkt en vraag ik of er iemand bij haar is. Al die antwoorden helpen me bepalen welke zorg nodig is. ‘Gewoon uitgegleden’ vertelt hoe het begon, maar nog niet wat de gevolgen zijn. Gelukkig is haar zoon inmiddels gekomen en is ze niet alleen.

Van telefoongesprek naar visite

Ik plan een visite. De huisarts gaat bij mevrouw langs en laat na beoordeling een ambulance komen. Ze moet naar het ziekenhuis voor foto’s. Met deze pijn is zelf in een auto stappen geen haalbare optie.

Uiteindelijk blijkt haar heup gebroken.

Dat blijft bijzonder aan ons werk. Voor mij is het een telefoongesprek tijdens mijn dienst. Voor mevrouw is het het begin van een dag die compleet anders loopt dan ze had bedacht. Ze ging naar buiten met een bezem en belandt met een gebroken heup in het ziekenhuis.

Ik denk nog even aan haar paadje. Aan dat ‘alleen nog even’, waar we allemaal zo goed in zijn.

Hopelijk is er iemand die de bezem voor haar opruimt. Ze had vast liever gehad dat ik alleen had gezegd dat er morgen weer nieuwe blaadjes liggen.

Terug naar overzicht