Twee minuten stilte bij Dokterswacht
05-05-2026 -Het is 4 mei, 19:55 uur.
“Dokterswacht, goedenavond.”
Waarschijnlijk de laatste keer dit half uur dat ik dit zeg.
We weten hoe laat het is. Niet omdat iemand dit noemt, maar omdat het in ons systeem zit. In ons ritme.
Na 19:55 uur nemen we geen nieuwe oproepen meer aan.
Niet omdat we niet willen. Maar omdat we weten: een gesprek eindigt nooit ècht om 19:59.
Het loopt door. Het vraagt aandacht, zorgvuldigheid en het maken van keuzes.
En om 20:00 uur… moet het stil zijn.
Voor de Nationale Dodenherdenking.
Afbouwen richting stilte
Dus ronden we af.
De laatste adviezen. De laatste vragen. “Bel gerust terug als het verandert.”
Een paar klikken. Een dossier dicht.
19:59.
Het TriageCenter van Dokterswacht verandert langzaam van ruis naar stilte.
Alsof iemand het volume voorzichtig terugdraait.
Nog een blik op de klok.
Nog één ademhaling.
Twee minuten stilte
20:00 uur.
We stoppen.
Zeven collega’s. De regiearts (huisarts).
Iedereen is stil.
Geen stemmen. Geen tikkende toetsenborden. Alleen het zachte gezoem van schermen die blijven doen wat ze altijd doen, terwijl wij dat even niet doen.
En precies op dat moment gebeurt het.
Drie wachtenden
Drie bellers.
20:00 uur. Stipt.
Ze komen binnen. In de wachtrij.
En blijven daar staan.
Ik zie het getal. Drie.
En ik denk automatisch: ‘Wat zou er spelen?’
Geen levensbedreigende situatie, want dan bel je 112.
Waarom dan toch contact zoeken tijdens die 2 minuten stilte?
Buikpijn?
Koorts bij een kind?
Twijfel die al uren suddert en nu net iemand aanzet om toch contact op te nemen?
Normaal gesproken had ik allang opgenomen.
Maar nu niet.
Niets doen is ook iets
Twee minuten.
Het is niets.
En tegelijk alles.
Want in die twee minuten doen we juist niet waar we goed in zijn.
Niet vragen, niet oplossen, niet geruststellen.
Alleen stilstaan.
Voor iedereen die dat niet meer kan.
Terug naar het werk
20:02 uur.
De stilte laat ons los.
Stoelen schuiven. Iemand beweegt weer.
De eerste hand gaat naar de muis, alsof die er al die tijd op lag te wachten.
Ik zet mijn headset goed.
“Dokterswacht, goedenavond.”
Aan de andere kant hoor ik iemand die wachtte.
Misschien een beetje ongeduldig. Misschien helemaal niet.
En ik doe wat ik altijd doe.
Luisteren.
Vragen.
Meedenken.
Alleen… twee minuten later.